Afstemming in de zorg

• Conclusies
• Aanbevelingen
• Reactie minister

Mensen met een chronische ziekte hebben veelal met verschillende zorgverleners te maken. Om te voorkomen dat een patiënt tegenstrijdige medische adviezen krijgt, vele malen hetzelfde verhaal moet vertellen en onnodige kosten gemaakt worden, is goede afstemming tussen zorgverleners belangrijk. Wat komt er in 2006 in de praktijk terecht van het maken van afstemmingsafspraken tussen zorgverleners?

Sinds 1991 hebben de verschillende bewindspersonen van VWS zich gecommitteerd aan het creëren van voorzieningen die samenwerking tussen zorgverleners moeten stimuleren. Maar bijvoorbeeld regionale afstemmingsstructuren en het elektronisch patiëntendossier komen maar moeizaam van de grond.

De Algemene Rekenkamer onderzocht hoe en in welke mate het beleid van de minister van VWS deze afstemmingsafspraken over zorg aan mensen met chronische aandoeningen stimuleert. We hebben aan de hand van twee ziektebeelden gezocht naar algemene lessen voor de afstemming in de zorgverlening, zowel in het beleid van het ministerie, als in de praktijk van de decentrale partijen.

Conclusies

Het antwoord op de hoofdvraag is dat afstemming tussen zorgverleners op lokaal en regionaal niveau over de zorgverlening aan patiënten met chronische aandoeningen maar schoorvoetend op gang komt.

Eén op de drie patiënten met chronische aandoeningen vindt de afstemming tussen zorgverleners matig of slecht. Ongeveer een kwart vindt dat zorgverleners vrijwel nooit goede afspraken maken met elkaar. De helft van de mensen met een chronische aandoening moet zijn of haar verhaal vaak opnieuw vertellen. De ervaring van de helft van de mensen is ook dat zorgverleners 'vrijwel nooit' of alleen 'soms' goed op de hoogte zijn van de afspraken die de patiënt heeft gemaakt met andere zorgverleners. En afspraken in dezelfde instelling worden volgens 56% van de respondenten 'vrijwel nooit' of alleen 'soms' gecombineerd ingepland op dezelfde dag.

In de praktijk hebben we wel goede initiatieven aangetroffen in de vorm van protocollen, richtlijnen en multidisciplinaire samenwerkingsverbanden. Bijvoorbeeld voor depressieve patiënten bestaat een regionale samenwerking van psychiatrische afdelingen van ziekenhuizen, de GGZ, eerstelijnspsychologen en de huisarts. Verder is er een multidisciplinaire richtlijn voor depressie opgesteld. Voor rug-, nek- en schouderklachten is in een streekziekenhuis een 'wervelkolomspreekuur' gestart en we bezochten een 'pijn- en rugpoli' waar multidisciplinaire behandelingen plaatsvinden.

Maar veel van de initiatieven zijn kleinschalig, de continuïteit is niet altijd gewaarborgd en ze worden maar weinig overgenomen door anderen.

Verbetering is dus nog steeds nodig en ook mogelijk.

Omhoog

Aanbevelingen

Algemene Rekenkamer beveelt onder meer aan dat de minister van VWS zich actiever opstelt, meetbare beleidsdoelen stelt en meer doet met signalen uit beleidsevaluaties. Verder bepleiten we onder meer dat de minister de systematische evaluatie van initiatieven voor afstemming en bredere verspreiding van de resultaten daarvan, stimuleert. Daarbij roepen we de minister op actie te ondernemen als de partijen in het zorgstelsel niet de rol spelen die hij hen heeft toebedacht.

Omhoog

Reactie minister

De minister is ervan overtuigd dat het nieuwe stelsel van marktwerking zal bijdragen aan een betere afstemming. Het is cruciaal dat de samenwerking is gericht op een betere behartiging van de consumentenbelangen; marktwerking beloont immers de aanbieders die er het best in slagen deze samenwerking in ketenverband gestalte te geven. Marktwerking en samenwerking kunnen dus volgens de minister heel goed samen gaan.

Omhoog